شعر شهادت امام حسن-وحید قاسمی
سایه ی دستی میان قاب چشمان ترش چادرخاکی زهرا بالش زیر سرش رنگ خون پاشیده بر آیینه ی احساس او لکه های سرخ روی گوشوار مادرش این دم آخربه یاد میخ در افتاده است خانه را آتش زند با روضه ی پشت درش لخته ها را پاک می کرد از لب خشکیده اش زینب خونین جگر با گوشه های معجرش برخلاف رسم سرخ کشتگان راه عشق رفته رفته سبزتر می شد تمام پیکرش با نظر بر اشک قاسم گفت:وای از کربلا نامه ای را داد با گریه به دست همسرش روضه ی لایوم می خواند غریب اهل بیت کربلایی ها چه گریانند در دور و برش چشم امیدش به قد و قامت عباس بود ایستاده با ادب ساقی کنار بسترش
+ نوشته شده در جمعه هشتم شهریور ۱۳۹۲ ساعت 15:15 توسط حامد خدایار
|
اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطمةَ و اَبیها و بَعلِِها وَ بَنیها وَ السِّرِّ المُستَودَعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحاطَ بِهِ عِلمُک